Sahne ve topluluk icrasında viyolonselin duyulması için elektro çözümler kullanılır.
Birinci seçenek elektro viyolonseldir. Gövde rezonansı olmayan bu çalgılar, tel titreşimini doğrudan algılar. Geri beslemeye dayanıklıdır ve kulaklıkla sessiz çalışmaya izin verir; ancak akustik tınının doğal karmaşıklığını taşımaz.
İkinci seçenek akustik çalgıya takılan piezo algılayıcıdır. Eşik altına ya da gövdeye yerleştirilir; akustik tınıya daha yakın bir sonuç verir ama sert ve keskin bir renk üretme eğilimindedir.
Üçüncü seçenek mikrofonlamadır. En doğal sonucu verir ama sahnede geri besleme riski en yüksek olan yöntemdir.
Dördüncü seçenek karma sistemlerdir; iki kaynağın oranı sahne koşullarına göre ayarlanır.
Sahne pratiğinde üç mesele öne çıkar. Birincisi geri besleme kontrolüdür. İkincisi tını ayarıdır; piezo sistemlerde tiz bölgenin bir miktar yumuşatılması genellikle gerekir. Üçüncüsü akort kararlılığıdır — sahne ışıkları çalgıyı ısıtır.
Elektro sistem teknik eksiği kapatmaz; kötü bir yay temas sesi yükseltildiğinde yalnızca yüksek sesli kötü bir temas olur.
Derslerimizde sahne ve kayıt hazırlığı talep eden kursiyerlerle uygulamalı çalışılır.