Viyolonselde sol el, kemandan farklı bir mantıkla çalışır: parmak aralıkları geniştir ve tek pozisyonda dört parmakla bir tam ses aralığı kapatılır.
İlk pozisyon zemindir. Burada parmaklar arasındaki aralık, kursiyerin el açıklığına göre yerleşir; başparmak boyun arkasında ikinci parmağın karşısında durur.
Uzatma kavramı viyolonsele özgüdür. Birinci parmak geriye ya da ileriye uzatılarak pozisyon değiştirmeden aralık genişletilir; bu, gereksiz geçişleri önler.
Pozisyon geçişlerinin üç kuralı vardır. Birincisi hazırlıktır: geçiş, geçişten önceki notada başlar. İkincisi baskı gevşetmedir; baskılı kaydırma hem gürültü hem yorgunluk üretir. Üçüncüsü kılavuz parmaktır — geçiş sırasında hangi parmağın tel üzerinde kayacağı önceden belirlenir.
Başparmak pozisyonu, dördüncü pozisyonun üstünde başlar. Burada başparmak boyun arkasından çıkıp tel üzerine gelir ve hareketli bir eşik gibi çalışır. Bu geçiş, kursiyer için ayrı bir öğrenme aşamasıdır ve el gücü gerektirir.
Entonasyon denetimi üst pozisyonlarda zorlaşır; aralıklar daralır ve küçük sapmalar büyür.
Derslerimizde pozisyon çalışması, kursiyerin ilk pozisyon entonasyonu oturduktan sonra kademeli olarak açılır.