Solo viyolonsel icrası, oda müziği ve orkestra icrasından ayrı bir hazırlık ister.
Birinci fark ses ölçeğidir. Salonun sonuna ulaşan bir ses, yay hızı ve temas noktasının bilinçli kullanımıyla üretilir; kuvvet artırmak sesi büyütmez, sertleştirir.
İkinci fark zaman yönetimidir. Solo icrada tempoyu tutan kimse yoktur; icracı hem esnekliği hem tutarlılığı kendisi kurar.
Üçüncü fark dikkat süresidir. Uzun bir solo eser boyunca dinleyicinin dikkatini tutmak, dinamik ve renk planı gerektirir. Baştan sona aynı yoğunlukta çalınan bir eser tekdüzeleşir.
Dördüncü fark hatadan dönüştür. Yanında düzeltecek kimse yoktur; eser bölümlere ayrılır ve her bölümün başlangıcı ayrı çalışılır.
Beşinci fark fiziksel dayanıklılıktır; solo program boyunca yay kolu ve sol el sürekli çalışır.
Sahne varlığı konusunda temel ilke, dikkatin kendi performansının değerlendirilmesine değil eserin akışına yönelmesidir.
Kursiyer için hazırlık yöntemi, programı farklı ortamlarda ve dinleyici önünde birkaç kez baştan sona çalmaktır.
Derslerimizde sahne hazırlığı, dinleti öncesi ayrı bir başlık olarak çalışılır.