Viyolonsel, uzun süre kadın icracıların sahnede yer bulmakta zorlandığı bir alan olmuştur. Bu durumun ardında müzikal değil toplumsal nedenler vardır; çalgının oturarak ve bacaklar arasında tutularak çalınması, on dokuzuncu yüzyıl sahne alışkanlıkları içinde bir engel sayılmıştır.
Yirminci yüzyılda bu tablo değişmiştir. Solo kariyer yapan kadın viyolonselciler repertuvarın merkezindeki eserleri kaydetmiş, orkestralarda ve oda müziği topluluklarında sayı dengesi belirgin biçimde değişmiştir.
Bu değişimin üç yönü vardır.
Birincisi eğitim erişimidir; konservatuvarların kabul politikalarındaki değişim doğrudan sonuç vermiştir.
İkincisi orkestra sınav yöntemidir. Perde arkasından yapılan sınavlar, değerlendirmenin yalnızca duyulana dayanmasını sağlamıştır.
Üçüncüsü repertuvar tarafıdır; kadın bestecilerin viyolonsel eserleri de programlarda daha görünür hale gelmiştir.
Kursiyer için pratik sonuç, dinleme dağarcığının geniş tutulmasıdır; farklı kuşaklardan ve farklı geleneklerden icracıları dinlemek yorum fikri kazandırır.
Derslerimizde dinleme listesi, geniş bir icracı yelpazesini kapsayacak biçimde hazırlanır.