Robert Schumann'ın la minör viyolonsel konçertosu, biçim açısından dönemin alışkanlıklarından ayrılır.
Birinci özellik kesintisizliktir. Üç bölüm arasında ara verilmez; bölümler birbirine geçişlerle bağlanır ve eser tek bir yay halinde ilerler. Bu, icracı için dayanıklılık ve konsantrasyon meselesi doğurur.
İkinci özellik lirik ağırlıktır. Eser virtüözite gösterisinden çok şarkı söyleyen bir hat kurar; teknik zorluklar vardır ama öne çıkmaz.
Üçüncü özellik orkestra ilişkisidir. Solo ve orkestra karşıt konumda değil, iç içe geçmiş katmanlar halinde çalışır.
Dördüncü özellik kadans yerleşimidir; geleneksel yerinden farklı bir noktada, orkestra eşliğiyle birlikte kurulur.
İcra açısından birinci gereklilik geçişlerin hazırlanmasıdır. Bölüm sonlarında duraklamak eserin bütünlüğünü bozar; geçiş noktaları ayrı ayrı çalışılır.
İkinci gereklilik ton sürekliliğidir. Uzun lirik hatlar, yay değişimlerinin duyulmamasını ister.
Kursiyer için bu eser, ton sürekliliği ve uzun soluklu cümleleme çalışmasının ileri örneğidir.
Derslerimizde repertuvar seçimi kursiyerin teknik ve müzikal hazırlığına göre yapılır.